Doen we soms niet teveel?

Als God het huis niet bouwt, tevergeefs zwoegen de arbeiders. Een tekst die me te binnen schoot toen IK deze blog wilde gaan schrijven. Maar eigenlijk wil IK de tekst even aanpassen: Als God het huis bouwt, tevergeefs zwoegen de arbeiders! Een toepasselijke tekst voor iemand zoals IK die altijd heel hard haar best wil doen om haar werk goed te doen en denkt dat alles van haar afhangt. Want als God het huis bouwt - dan hoeven wij niet te zwoegen - dan mogen we Hem meehelpen en mogen we God zijn gang laten gaan.

De afgelopen maanden ben IK druk geweest met het opbouwen van een vriendenkring. IK heb al heel wat ondersteuners en daar ben IK onwijs blij mee. Maar het totaalbedrag leek nog zo ver weg. En daar moest IK toch wel hard voor werken om die binnen te krijgen. Begrijp me niet verkeerd....niks mis met hard werken maar wat is de reden erachter? IK dacht dat het van mij afhing - als IK niet hard genoeg werkte, niet genoeg ervoor zou bidden, niet genoeg in de Bijbel zou lezen - waarom zou God dan het werk zegenen, waarom zou God mij dan zegenen? Totaal voorbijgaand aan het feit dat het Gods werk is wat wij hier doen in Rotterdam en aan het feit dat God simpelweg van mij houdt zoals IK ben en niet om wat ik doe. Wij moeten wel beschikbaar zijn, we moeten wel in actie komen, niet eindeloos wachten op een teken van uit de hemel terwijl je ook gewoon kunt gaan....maar we moeten ook wachten op God - het verwachten van God. Niet mijn wil, maar Uw wil.

Gods gang

Het stuk wat IK eerder had geschreven, had als titel: IK doe mijn best, God doet de rest....maar is het niet:  God doet het en ik mag meehelpen? Niet ik, maar God op de eerste plek. Een lastige om voor mij om tussen mijn oren te krijgen. Dit werk is niet afhankelijk van mij maar van God. Een paar weken terug heb IK besloten na wat goeie gesprekken, de druk wat van mijn vriendenkring af te nemen. Zoals iemand zei: Je hebt gezaaid, nu is het tijd om het te laten groeien en God de oogst binnen te laten halen. Pfff....moeilijk!! IK zaai en wil de volgende dag oogsten...maar zo werkt het niet. Maar IK liet het los (deed in ieder geval een poging) en de week erna kreeg IK een dikke vette gift van 1300 euro en weer een week later op één dag ineens drie ondersteuners erbij. IK dacht echt: sjonge Aaf, je zou God eens wat vaker zijn gang moeten laten gaan! 

Teleurgesteld?

Waarom is het toch zo moeilijk? Als boerendochter heb IK geleerd hard te werken - in het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen. Niks mis mee in principe want wij moeten ook bereid zijn te gaan, te werken, te strijden voor God. Dus het gaat niet om het harde werken - het gaat om de manier waarop. Werk IK hard omdat IK anders bang ben dat God me laat vallen - dat God denkt...nou als die Aafke niet eens drie uur per dag op haar knieën zit waarom zou ik dan haar werk zegenen? Een soort 'voor wat, hoort wat' idee. Tuurlijk met mijn hoofd zeg IK: zo werkt het niet, wat een onzin, God houdt toch van me. Maar van binnen, voel IK de strijd en hoor ik dat stemmetje dat zegt: harder werken, harder werken, anders lukt het je nooit en is God diep teleurgesteld in je! En dan krijg je ineens zo'n gift, ineens drie ondersteuners erbij en dan wordt het stemmetje even overstemd door God die zegt: Vertrouw op mij.

IK
Niet voor niets heb IK in dit stukje het woordje IK met hoofdletters geschreven. Want het geeft aan hoe belangrijk IK mezelf soms vind, hoe IK vaak alles van mezelf verwacht. En weet je wat God dan zegt: IK ben wie IK ben - altijd en overal. En weet je wat jij dan mag zeggen: ik ben wie ik ben door en in Hem...en dat is genoeg. 

Soms heb je van die momenten dat je denkt....en nu ben ik er klaar mee! Gewoon een dagje zonder ook maar niet te hoeven denken aan werk. Maar wat nou als je werk, ook je leven is. Het wonen in de wijk, het opbouwen van een vriendenkring...dat zijn geen dingen die je tijdens kantooruren doet. Maar dan heb ik ook nog een kantoorbaan erbij! En dan wil ik alles ook nog eens helemaal perfect doen. Alle balen omhoog houden en niks laten vallen. En tijd met God? Tja...dat gaat zo makkelijk naar de achtergrond. Maar ik merk steeds meer dat juist dat niet mag gebeuren. Want zonder God pleuren al die ballen zo weer naar beneden. Niet altijd meteen maar het plezier van jongleren gaat in ieder geval wel weg.

Een zin die ik steeds tegen mezelf zeg: ik doe mijn best, God doet de rest. Resultaten zijn niet van mij afhankelijk, die liggen in Gods hand. Ik moet nog een flinke slag maken met mijn vriendenkringopbouw. Soms denk ik...gaat het ooit lukken? En vind ik dat dan heel erg? Dan ga ik toch gewoon wat anders doen. Maar diep van binnen weet ik dat mijn hart hier in Rotterdam ligt. Ik wil zo graag hier wat betekenen. Maar weet je....mijn leven ligt in Gods hand. Alles wat ik hoef te zeggen: hier ben ik. Dan gaat God aan de slag. Hoe het allemaal gaat lopen? Ik weet wel hoe ik het zou willen: een paar grote ondersteuners erbij en hoppa na de zomer starten met de training van Agapè en me geen zorgen meer hoeven maken over vriendenkring. Maar staat er niet in de Bijbel...maak je geen zorgen over morgen want morgen heeft genoeg aan zichzelf. Kunnen wij Gods plannen in de war sturen omdat we niet hard genoeg werken? Misschien moet ik niet nadenken over wat ik allemaal zou moeten doen en luisteren naar wat God wil dat ik doe. Maar hoe weet ik wat God wil dat ik doe? En wanneer werk ik hard genoeg? En als ik nou niet genoeg geloof heb dat het allemaal gaat lukken, wil God mij dan nog wel gebruiken?

Weet je...die vragen werken vooral heel vermoeiend en ik weet de antwoorden toch niet en ergens denk ik: ontspan! Geniet van het jongleren en als de ballen op de grond vallen, pak je ze gewoon weer op. Ik ben geen circusact die applaus of gelach ontvangt als het goed of slecht gaat. Ik ben gewoon Aafke, ik doe mijn best en God doet de rest. En weet je wat zo mooi is....terwijl ik dit aan typen ben, denk ik de hele tijd: Aaf, doe niet zo moeilijk! Je bent een dochter van de Koning! Hallo! Duh! God is erbij....wat er ook gebeurt! God houdt van me...no matter what! Of ik nou de hele dag in mijn bed blijf liggen of als een gek aan het rondrennen ben. God houdt van me. Ik zeg het gewoon nog een paar keer tegen mezelf: God houdt van me, God houdt van me, God houdt van mij. Hmmm....heerlijk!

Kamelen in de woestijn

Inmiddels ben ik al weer helemaal back in het 'echte' leven en lijkt mijn reis naar Israel al weer maanden geleden! Maar toch nog even een kort verslagje. De reis was een mooi cadeau van mijn oom en tante die mij en mijn broertje (Benny, 14) mee wilden nemen naar Israel! En wie ben ik om dan te weigeren ;-) We mochten mee met de Vogelvluchtreis van Christenen voor Israel en een vogelvluchtreis was het zeker! Zoveel gezien, gedaan, gehoord, ervaren en beleefd. De hele week hadden we een onwijs goeie gids mee die ons ontzettend veel vertelde over het land, de verschillende culturen, religies en de spanningen. 

Eerst zaten we een aantal dagen in Jeruzalem en hebben van daaruit van alles bezocht: de Klaagmuur, Yad Vashem, de oude tempel, de Dode Zee, oude burcht Massada en nog veel meer! Daarna zijn we een aantal dagen naar het meer van Tiberias geweest...ook erg mooi! Ik heb nog wel even nodig om alle indrukken en verhalen te verwerken! 

Wat ik onwijs leuk vond, waren ook de toevallige ontmoetingen die ik had bij de Klaagmuur. Suzanne is een goeie vriendin van mij die voor een jaar in Israel woont en ik ben haar ook nog gaan opzoeken. Ze woont in het noorden van Israel maar we kwamen elkaar per toeval tegen bij de Klaagmuur! Dat was natuurlijk een enorm leuke verrassingen en we hebben wat vreugdedansjes gedaan. Viel niet zo op daar want de Joden waren druk bezig met het verwelkomen van de Sjabbat en waren zelf druk aan het dansen en zingen! Paar dagen later liep ik bij de Klaagmuur ook nog Koos en Elma van Lindenberg tegen het lijf, twee ondersteuners uit de PKN Harmelen. Ook ontzettend leuk en bijzonder!

De Vogelvluchtreis duurde een weekje, maar mijn ticket was een week verlengd zodat ik Suzanne kon opzoeken! Helemaal toppie en super om lekker bij te kunnen kletsen! Paar dagen bij haar in de kibboets geweest, daarna een andere vriendin opgepikt die ook met een reis in Israël zat en we hebben met z'n drieën een auto gehuurd en naar de woestijn gesjeesd. Daar hebben we een paar dagen gerelaxt in een bedoeïenenresort en kameel gereden. De reis werd afgesloten met een paar dagen strand liggen in Tel Aviv. 

Kortom: enorm veel gedaan en vooral heel erg genoten!!! Dus oom en tante maar vooral ook God: BEDANKT!

Morgen zie ik dit gewoon met eigen ogen! Want ik ga op vakantie naar Israel! Wat een verwennerij toch weer! Of beter gezegd wat een mazzel!

Ik krijg de reis cadeau van mijn hele lieve oom en tante! Het is een vogelvlucht reis van Christenen voor Israel en we gaan in één week héél veel zien! Ik heb er zo'n zin in! Zelf blijf ik nog een weekje langer en ga een hele goeie vriendin (en ex-huisgenootje) van me opzoeken: Suzanne. Zij werkt voor een jaartje in Nes Ammimm, een guesthouse ergens in het Noorden van Israel. Erg leuk om weer even bij te kletsen en te zien waar ze leeft.
Wat ik zo bijzonder vind, is dat ik dit gewoon cadeau krijg. Van mijn oom en tante maar zie het ook echt als een cadeautje van God. Een vakantie met alles erop en eraan....voor niks. En dan ook nog wel naar een land als Israel. Gaaf om alles met eigen ogen te zien. Ben zelf erg visueel ingesteld en het lijkt me gaaf om overal nu plaatjes bij te krijgen. Meer van Tiberias, de bergen rondom Jeruzalem, de klaagmuur, de graftuin. Ben heel benieuwd en laat het allemaal maar over me heen komen. Nu nog even mijn koffer goed inpakken en dan lekker naar mijn ouders want mijn broertje gaat ook mee! Morgenochtend om 11 uur gaan we vliegen vanaf Schiphol. Ik ga lekker genieten! Shalom allemaal! 

Ik zit nu lekker in mijn pyama op de bank, lekker luisteren naar jazz muziek, muntthee erbij, chocolaatje op en denk terug aan de laatste paar weken. Er is weer een hoop gebeurd. Moet eigenlijk beter mijn blog beter bij houden zodat ze niet elke keer ellenlang wordt! Maar heb altijd een hoop te vertellen. We zijn gestart met de kookclub en ben druk bezig met het opbouwen van mijn financiële vriendenkring. Hieronder even een greep uit de laatste ontwikkelingen.

Kookclub

Afgelopen vrijdag was de aftrap. Een hele belevenis kan ik wel zeggen. Was doodop! Ik kan goed kletsen maar die dames kunnen er ook wat van. Samen met Elles wil ik nu elke maand samen met vrouwen uit de wijk gaan koken. We hadden allemaal flyers door de bus gedaan en vorige week bij iedereen langs de deur gegaan. Heerlijk om eens naar binnen te gluren bij mensen en te zien wij er nu achter al die voordeuren wonen. Lang niet iedereen deed open en de meeste gingen uit het raam hangen. Veel praatjes gemaakt maar eigenlijk niemand die zou komen. Dus het was afwachten....maar we waren met z'n 10en! Echt gaaf. Ze nodigen elkaar gewoon uit. En als er eten is, dan komen ze wel! Een echt pareltje was een vrouw die pas sinds een paar weken 'naar buiten' mag. Ze zat helemaal te stralen. Ze kan bijna geen Nederlands maar deed heel erg haar best en genoot van het gezelschap en bedankte ons hartelijk en wil de volgende keer graag het recept voorbereiden. Als ik zo'n vrouw dan zie dan krijg ik bijna tranen in mijn ogen. Wat een schat en hoe mooi dat ze mag komen. De kookclub is echt om de vrouwen te leren en het gezellig te hebben. Lekker eten en kletsen....en laat ik daar nu allebei heel goed in zijn ;-) 
Jammer was wel dat er twee dames ruzie met elkaar krijgen door een misverstand. Gaan ze ineens in het Turks verder dus wat er precies is gebeurt....helemaal duidelijk is het niet. Maar één van de dames vertrok dus dat was wel even gek....even de zaak sussen. Duidelijk is wel dat we er bovenop moeten zitten en heel duidelijk moeten zijn en blijven. De dames hadden onderling al besloten dat we volgende week nog wel een keertje samen konden komen, maar dan moet je echt 10x zeggen dat wij toch echt diegene zijn die dat bepalen!

Kortom: voor een eerste keer zijn we zeker tevreden en hebben ook een hoop geleerd en ook nog lekker gegeten! Eind mei is de volgende keer.

Harmelen
Verder was de zendingsavond in Harmelen voor mij echt een hoogtepunt. Heb zo enorm genoten en merk dat ik op dat soort momenten helemaal in mijn element ben. Ik ben opgegroeid in de PKN in Harmelen en deze kerk gaat mij ook ondersteunen. Samen met twee anderen uit de gemeente die ook in de zending gaan, hebben we samen een zendingsavond voorbereid voor gemeenteleden. Alle drie konden we onze projecten presenteren. Geef mij maar tijd en ik praat wel. Meest gehoorde opmerking was die avond: wat ben jij een spraakwaterval! Van wie heb je dat geleerd?! Gaaf om iets van mijn passie mee te mogen geven aan de mensen die mij in mijn opgroeien zoveel hebben gegeven. Vond het echt een zegen om daar te staan. Veel leuke gesprekken ook gehad, een aantal nieuwe ondersteuners en zelfs een hele grote gift waar ik nog steeds van denk....misschien is er wel een 0 teveel ingetikt? Maar zo zie je....God zorgt voor me en ons thema voor de avond was: zending doe je samen! En hoe gaaf om dit werk samen te mogen doen!

De volgende ochtend werd ik wakker met een bloemetje op mijn nachtkastje met een kaartje erbij: Lieve Aafke, je hebt wel een bloemetje verdient, we zijn trots op je, liefs pa en ma.... Nou toen schoot ik wel even vol ho'r.

Verder nog een presentatie mogen geven in de jeugdkerk in Harmelen. Ook weer heel leuk en leuke gesprekjes gehad. Mooi om zo gesteund te worden!

Rotterdam
Binnenkort hoop ik ook in gesprek te gaan met de voorganger van de Kom en Zie gemeente in Rotterdam om te kijken wat we voor elkaar kunnen betekenen. Ik heb het erg naar mijn zin in de kerk, start ook bij een huiskring en zou graag ook de gemeente bij mijn werk betrekken. Verder geniet ik van het heerlijke weer, van alle terrasjes, ontzettend lieve mensen die voor me klaar staan. De leuke collega's die meer voelen als vrienden dan collega's. Lang niet alles is even makkelijk en niet alles loopt zoals je zou willen maar van begin tot eind: God is erbij.

Elles en ik zeiden vorige week nog tegen elkaar: Heb jij dat ook wel eens? Dat je denkt....wat doe ik hier eigenlijk? Wanneer had ik nou ook al weer bedacht dat ik dit werk zou kunnen doen, de mensen hier zitten toch echt niet op mij te wachten? Het antwoord voor mij is simpel: God is erbij. Waar God gaat, ga ik en waar ik ga, gaat God. Ik kan het ook niet maar God doet het. God is erbij!

Word jij ook wel eens wakker met een gevoel van: HEERLIJK een nieuwe dag!!! Ik heel vaak! Ik kan zo enorm genieten van mijn leventje en zou met niemand willen ruilen. Dan kijk ik uit mijn raam en zie de zon schijnen (sinds deze week dan....) en zie ik al die mooie mensen daar beneden lopen. Rotterdam zit vol mooie mensen, mensen waar God van houdt. Soms loop ik rond in deze wijk en denk ik: sjonge, ze weten het gewoon niet, ze weten gewoon niet dat God zo ontzettend veel van ze houdt. Als ik deze mensen zie: Gerrit van de videotheek, Ahmed van de bakker, Hetty de buurvrouw.....dan zie ik niet eerst mensen die God niet kennen, maar zie ik mensen die God kent! Snap je het verschil? God kent ze allemaal. Er loopt hier niemand rond zonder dat God het weet. Voor God is er niets nieuws onder de zon. Maar deze mensen mogen ontdekken dat God ze kent, van ze houdt, voor ze wil zorgen en eigenlijk allang voor ze zorgt.

Soms overweldigt het werk me wel ho'r. (grappig ik lees het stukje na en bedenk me....het leuke is...eigenlijk is het geen werk....het is gewoon je leven delen....) Dan denk...waar moet ik beginnen, wat moet ik ze vertellen? Maar dan maak ik een kletspraatje op straat, gaat soms over niks ho'r - over de zon, de lekkere broodjes van de bakker of de rommel in het park - en dan denk ik: wat zijn mensen toch heerlijk en dan in de echte zin van het woord HEERlijk. Ik zie onze Heer, ik zie God in al deze mensen. Bij de één moet je wat beter zoeken dan de ander en sommigen mensen is het heeeeeel lastig. En toch merk ik zo dat ik God ontmoet als ik deze mensen ontmoet. Het is wonderlijk hoe ik soms zoveel meer van God leer door te praten met een niet-christen. En het mooie is: zij ontmoeten God door mij, zij ontmoeten Jezus door mij want Jezus woont in mijn hart. Iemand heeft ooit een mooi gedicht voor me geschreven en aan het einde stond: Waar jij gaat, gaat God en waar God gaat, ga jij.... Misschien ben ik te simplistisch en vast niet altijd theologisch verantwoord en toch denk ik: zo simpel is het gewoon. Waar ik ga, gaat God en waar God gaat, ga jij....en hetzelfde geldt ook voor jou. Waar jij gaat, gaat God en waar God gaat, ga jij.... Wow! Geniet ervan dat God altijd met je meegaat en dat God jou heeft gemaakt zoals je bent. Perfect zijn we niet en ik al helemaal niet en gelukkig zullen we dat ook nooit worden hier op aarde. Ik blijf God nodig hebben maar toch ben ik wel blij met wie ik ben....heerlijke imperfecte Aafke....niet een heilig boontje en ook niet beter dan een ander maar wel een mooie prinses van God (en dames....dat willen we toch allemaal zijn!!!!) 

Ik ga weer aan het werk, straks lekker de zon in, lekker lunchen en vanavond naar een cursus Islam en Christendom met een gemixte club van christenen en moslims. Weer een bijzondere ontmoeting met God. Tja....ik zou mijn leven dus echt niet willen ruilen. Dus God....bedankt voor mijn leven. Ik geniet ervan!